+31 6 28 42 02 76 info@terugnaarwiejebent.nl

Alle 3 mijn kinderen zijn gezond bij de geboorte. De eerste maanden gaat het heel goed. Toch worden ze alle 3 in de eerste jaren van hun leven ernstig ziek. Ik heb er veel van geleerd en wil mijn visie graag met jullie delen.

Het begint met mijn oudste, die na een maand of 7 terugkerende oorontstekingen krijgt en een piepende ademhaling, een zogenaamde ‘happy wheezer’ wordt. Ze krijgt van de huisarts meerdere malen antibiotica voorgeschreven en verschillende pufjes die haar lucht moeten geven. Het gewenste resultaat is steeds tijdelijk, maar lijkt niet echt de oorzaak van haar klachten weg te nemen.

Mijn middelste begint te hoesten vanaf het moment dat hij een maand of 10 is, vooral ’s nachts. Hij wordt er meerdere keren per nacht wakker van, maanden lang. We zijn bijna een jaar verder als het over gaat. Als hij 4 jaar is, gaan we met de hele familie een dagje uit. Hij hangt met zijn handjes buiten de boot in het natuurwater waar zijn grotere neven en nichten al onbekommerd in duiken. De volgende dag heeft hij rode uitslag en matige koorts. Het gaat niet over en na een ellendige en verdrietige week van hopeloos ziek zijn stuurt de huisarts ons door naar het kinderziekenhuis. Hij heeft de ziekte van Kawasaki. Immuunglobuline (afweerstoffen van een gezond persoon) brengt uitkomst. Een boost voor zijn eigen (overbelaste) afweersysteem dus.

We zijn geen nieuwe gezichten in het kinderziekenhuis. Ze kennen ze ons nog van het jaar daarvoor. Dan is het laat in de avond als mijn jongste, 2 ½ jaar oud, niet meer kan slapen. Hij is plotseling benauwd en heeft moeite met uitademen, zeker als hij gaat liggen. Ik stap met hem in de auto naar het ziekenhuis. Het is duidelijk dat hij hulp nodig heeft. Zijn onprettige hoestje van de afgelopen maanden, waar hij een pufje voor heeft gekregen is ontaard in een gaatje in zijn long. Het had niet veel gescheeld of hij had een klaplong gehad. We komen op tijd. Hij krijgt zuurstof en antibiotica en mag na 2 weken weer naar huis.

Ik besef nog heel vaak hoe gelukkig ik ben dat alle 3 mijn kinderen volledig hersteld zijn. Ik realiseer me terdege dat er ouders zijn die andere ervaringen hebben.  Wiens kinderen overlijden door infecties, besmetting met bacteriën, prikkels van buitenaf die de aanzet geven tot levensbedreigende situaties. Zo zou het niet moeten gaan.

Wat we zelf kunnen doen, is alert blijven. Ik ben mij het volgende af gaan vragen.

Hoe komt het nou dat mijn ene kind ziek wordt na contact met natuurwater en de rest van de aanwezigen van die dag niet? Dat mijn jongste ineens allergisch reageert na de komst van een kleine cavia in huis terwijl hij daar eerder geen last van had en de rest van het gezin niet? Dat mijn oudste 7 maanden lang gezond was en toen ineens ademhalingsklachten ontwikkelde? Is het iets familiairs, een genetische belasting? Mogelijk. Maar hoe komt het dan dat ze eerst zo gezond zijn en pas later vatbaar worden voor infecties?

Mijn theorie hierover is die van de druppel die de emmer doet overlopen.

Eén extra prikkel, die op zichzelf niet ziekmakend zou zijn, is dat natuurlijk wél als het systeem al overbelast is. De emmer al helemaal is gevuld. Ik heb mijn kinderen, in het volle vertrouwen dat ik er goed aan deed, als baby al laten vaccineren. Ik hou van ze en wil ze zo goed mogelijk beschermen. Maar zijn het niet héél veel prikkels die zo’n klein lijfje te verwerken krijgt? In onze pogingen ze te beschermen?

Gezond geboren kinderen beschikken over een ingenieus werkend immuunsysteem. Kunnen we daar dan niet op vertrouwen?

Eén ding weet ik zeker:

Als een emmer vol is, is één druppel genoeg om hem te laten overlopen.

Zorg goed voor jezelf en maak keuzes die jij voor jezelf kunt verantwoorden.

Inspiratie om Zorgeloos je Zelf te Zijn?

Wat leuk dat je je hebt ingeschreven! Je bent er bijna, je krijgt van mij alleen nog een email waarmee je je inschrijving moet bevestigen.