Alle 3 mijn kinderen zijn gezond bij de geboorte. De eerste maanden gaat het heel goed. Toch worden ze alle 3 in de eerste jaren van hun leven ernstig ziek. Ik heb er veel van geleerd en wil mijn visie graag met jullie delen.

Het begint met mijn oudste, die na een maand of 7 terugkerende oorontstekingen krijgt en een piepende ademhaling, een zogenaamde ‘happy wheezer’ wordt. Ze krijgt van de huisarts meerdere malen antibiotica voorgeschreven en verschillende pufjes die haar lucht moeten geven. Het gewenste resultaat is steeds tijdelijk, maar lijkt niet echt de oorzaak van haar klachten weg te nemen.

Mijn middelste begint te hoesten vanaf het moment dat hij een maand of 10 is, vooral ’s nachts. Hij wordt er meerdere keren per nacht wakker van, maanden lang. We zijn bijna een jaar verder als het over gaat. Als hij 4 jaar is, gaan we met de hele familie een dagje uit. Hij hangt met zijn handjes buiten de boot in het natuurwater waar zijn grotere neven en nichten al onbekommerd in duiken. De volgende dag heeft hij rode uitslag en matige koorts. Het gaat niet over en na een ellendige en verdrietige week van hopeloos ziek zijn stuurt de huisarts ons door naar het kinderziekenhuis. Hij heeft de ziekte van Kawasaki. Immuunglobulines (afweerstoffen van een gezond persoon) brengen uitkomst. Een boost voor zijn eigen (overbelaste) afweersysteem dus.

We zijn geen nieuwe gezichten in het kinderziekenhuis. Ze kennen ze ons nog van het jaar daarvoor. Dan is het laat in de avond als mijn jongste, 2 ½ jaar oud, niet meer kan slapen. Hij is plotseling benauwd en heeft moeite met uitademen, zeker als hij gaat liggen. Ik stap met hem in de auto naar het ziekenhuis. Het is duidelijk dat hij hulp nodig heeft. Zijn onprettige hoestje van de afgelopen maanden, waar hij een pufje voor heeft gekregen blijkt ontaard te zijn in een gaatje in zijn long. Het had niet veel gescheeld of hij had een klaplong gehad. We komen op tijd. Hij krijgt zuurstof en antibiotica en mag na 2 weken gelukkig weer mee naar huis.

Ik realiseer me regelmatig hoe gelukkig ik ben dat alle 3 mijn kinderen volledig hersteld zijn. Ik besef absoluut dat er ouders zijn die andere ervaringen hebben. Ouders, die hun kinderen zien overlijden door infecties, besmetting met bacteriën, prikkels van buitenaf die de aanzet geven tot levensbedreigende situaties. Dat kan toch voor niemand de bedoeling zijn?

We hebben het natuurlijk niet altijd voor het zeggen. Er zijn dingen groter dan wijzelf, waar we geen controle over hebben. Wat we zelf wel kunnen doen, is helder blijven denken en voelen. Soms betekent dat dat je een andere weg gaat kiezen dan de meest voor de hand liggende. Als er maar resultaten zijn, toch?

Want hoe komt het nou dat mijn zoon ziek werd na dat contact met onzuiver natuurwater en de rest van de aanwezigen van die dag niet?
Hoe kan het dat onze jongste allergisch reageert na de komst van een kleine cavia in huis? Terwijl hij daar eerder nooit last van heeft gehad? En hoe kan het dat rest ons gezin daar niet op dezelfde manier op reageert?
Hoe kan het tenslotte dat mijn dochter 7 maanden lang helemaal gezond was en toen ineens ademhalingsklachten ontwikkelde?
Zit dat in de familie? Is het dus een genetische belasting? Mogelijk.

Maar hoe komt het nou toch dat al mijn kinderen eerst zo gezond zijn en pas later zo extreem vatbaar worden voor infecties?

Geloof me, ik heb er veel over nagedacht. Onderzoek gedaan, me ingelezen in allerlei gangbare theorieën over dit onderwerp. Mijn conclusie is eigenlijk heel eenvoudig. Ik geloof in die ene druppel die de emmer doet overlopen.

Eén extra prikkel van buitenaf, die op zichzelf misschien niet eens ziekmakend zou zijn, is dat natuurlijk wél als het systeem al overbelast is.

Als die emmer al helemaal is gevuld. Dan moet er eerst weer ruimte komen om te herstellen. Ik heb mijn kinderen, in het volle vertrouwen dat ik er goed aan deed, als baby al laten vaccineren. Natuurlijk! Ik hou van ze en wil ze zo goed mogelijk beschermen.
Hun ernstige ziektebeelden hebben mij tot andere inzichten gebracht. Want wat zijn het er véél, de niet lichaamseigen prikkels die zo’n klein lijfje te verwerken krijgt in het eerste levensjaar. Vanuit zulke goedbedoelde pogingen om onze kinderen te beschermen, vliegen we volgens mij keihard uit de bocht. Hoe kan een nog niet compleet afweersysteem al die rommel in zulke korte tijd opruimen?

Er is veel minder nodig om een goed lopend systeem flink in de war te schoppen. Gezond geboren kinderen beschikken over een ingenieus werkend immuunsysteem. Wat zou het mooi zijn, als we daar wat meer op zouden durven vertrouwen. Als we een volle emmer maar blijven vullen, is het niet zo ingewikkeld om te begrijpen wat er gebeurt.

Ga niet alleen op mij af, hè? Informeer jezelf. Kijk naar je kindje, let goed op wat het nodig heeft. Dan kun jij vanuit diezelfde liefde keuzes maken die jij voor jezelf kunt verantwoorden. En dan hoop ik dat jij niet al die ritjes naar het ziekenhuis hoeft te maken met je kind.

Inspiratie om Zorgeloos je Zelf te Zijn?

Wat leuk dat je je hebt ingeschreven! Je bent er bijna, je krijgt van mij alleen nog een email waarmee je je inschrijving moet bevestigen.